Gismonti en volksmuziek
In zijn muziek is de enorme diversiteit en complexiteit van het Braziliaanse land hoorbaar: soms primitief (als de rauwe klanken van de Indianen in het Amazonegebied), soms sterk geschakeerd, als de immense drukke steden met hun multiraciale karakter. Ook de klassieke, West-Europese muziektraditie vindt op oorspronkelijke wijze een plek in zijn werk.
Egberto Gismonti (1947), een Braziliaan met Libanees-Palestijnse roots, begon al op 6-jarige leeftijd met het klassieke pianorepertoire. Hij volgde pianolessen bij diverse docenten tot hij zich op 17-jarige leeftijd inschreef aan het conservatorium van Rio de Janeiro. Naast zijn studie experimenteerde hij op de gitaar. Hij ontwikkelde gitaren met 10, 12 en 14 snaren om de polyfonie van de piano te benaderen. Op zijn 19e kreeg hij een beurs om in Wenen verder te kunnen studeren. Hij nam deze niet aan, omdat zijn muzikale voorkeur uitging naar de populaire muziek en de volksmuziek. Toen al, en nu nog steeds!
Hij raakte gefascineerd door traditionele genres als de samba, choro, forro, baiâo en hij ging zelfs bij de Xingu-Indianen wonen in het Amazonegebied om hun klankwereld te ontdekken.
In Gismonti’s werk is het Noordoosten van Brazilië sterk aanwezig. In het Noordoosten liggen steden als Salvador de Bahia, Recife en Fortaleza. Juist in deze regio vind je de sertâo, een droog en woestijnachtig gebied, misschien wel het armste gebied van Brazilië. Ondanks de dagelijkse armoede is het gebied rijk aan muzikale tradities. Tijdens de eerste fase van verovering en kolonisatie was het Noordoosten het kloppende hart van Brazilië. In de loop van de tijd hebben de van oorsprong Europese muziekvormen zich gemengd met de plaatselijke genres. Zo wordt bijvoorbeeld de accordeon onder meer bespeeld in genres als de forro, xote mazurka, baiaos en frevo.
Het bijzondere van Gismonti is dat hij ingrediënten gebruikt uit verschillende stijlen die hij samensmelt tot zijn eigen nieuwe muziek. Deze muziek is bijna niet te classificeren. Een goed voorbeeld hiervan is zijn LP “Dança das Cabeças” die in 1976 in Europa uitkwam. In Engeland werd deze LP geprezen als het beste popalbum van het jaar, in de Verenigde Staten als de beste LP op het gebied van de volksmuziek en in Duitsland als een meesterwerk in de hedendaagse klassieke muziek. Dit typeert de veelzijdigheid van deze componist en musicus.
Als jij een idee hebt hoe de muziek van Gismonti te classificeren is, schrijf een reactie.
9 oktober – In Concert Passaat: Egberto Gismonti en de traditionele muziek van Brazilië
